Voor mijn spread in het gezamenlijke Synopsis tijdschrift heb gekozen om het volgende openbare-typografie-onderwerp te fotograferen / belichten / analyseren / verklaren:
Markeringen in de openbare ruimte/natuur, bijvoorbeeld gesneden in bomen, geschreven in het zand, gekerfd in rotsen, glas, ruiten, leer, klei, bladeren.. Dus typografie achtergelaten door (openbare) materie te bewerken.
Deel2
Interessant!
* Materiaal & weer- afhankelijk, dus de natuur bepaalt hoelang het zal blijven bestaan.
* Waardevol, vanaf het geschreven moment zal het waarschijnlijk, langzaam of snel,vervagen.
* De typografie Lijkt mee te groeien / een te worden met de natuur/materie en wordt zo een beetje 'levend'.
* Typografie waar moeite & energie ingestoken is. Het kan lastig en zelfs gevaarlijk zijn, als het met een scherp voorwerp geschreven wordt.
* Het lijkt vaak van dierbare betekenis te zijn voor een of meerdere personen. Hierdoor straalt het gevoel uit. Iets waardevols, mysterieus of romantisch.
* Het kan nieuwsgierigheid op wekken. Welke persoon stond hier ooit op dezelfde plek waar jij nu staat? Wanneer en waarom schreef hij of zij dit?
Gekken & dwazen, schrijven hun namen op deuren & glazen
"Kijk, ik was hier". "Kijk, ik besta". Word je betekenisvoller wanneer je je naam openbaar maakt? Zichtbaar zijn voor de hele wereld, als teken dat je bestaat? Of wordt je op deze manier misschien wel vereeuwigd? Komt het dan voort uit overlevingsdrang? Misschien is het een bevestiging voor jezelf, dat je iets voorstelt in deze grote wereld?
Openbare romantiek
Zal de liefde van twee personen die hun namen snijden in de boomschors, slijten wanneer de boom verder groeit en de natuur de letters zal vervagen?
Ook op het strand schrijven veel geliefden hun namen in het zand, maar de letters van je naam, blijven in het zand niet staan. Of zou het idee dat hun 'liefdestypografie' voor iedereen te zien is, voor even of voor altijd, hun band soms sterker maken?
Doel: mensen laten nadenken hierover
Geen opmerkingen:
Een reactie posten