Mensen willen net als dieren nog steeds ergens bij horen en hun plek in de groep weten, maar zijn tegelijkertijd op zoek naar autonomiteit om op te vallen en anders te zijn.
We zijn bezig met onze identiteit, bewust & onbewust. Van binnen worden we nog gestuurd door onbewuste, vaak weggestopte, instincten, zoals woede, angst, voortplanting en drang naar macht en status. Maar er wordt van elkaar verwacht dat je je inhoudt en eerst nadenkt. Het brein van mensen is tenslotte verder ontwikkeld dan bij dieren en heeft er voor gezorgd dat we over bewustzijn beschikken en over onszelf na kunnen denken. Al zoekend naar onze eigen gewenste identiteit proberen we onzelf te veranderen of aan te passen en vertonen we bepaald gedrag. Kunnen we echt kiezen voor onze identiteit of vallen we vaak nog terug op onze dierlijkheid?
(Aimee Mullins met prothesebenen als cheetah, in een film van kunstenaar Matthew Barney)
Zo bestaat er een psychologische test die beweert dat het lievelingsdier van een mens veel vertelt over hemzelf en waar hij echt behoefte aan heeft. Het dierlijke van de mens houdt in dat de mens eigenlijk een dier is, met oerinstincten. Zo zoekt hij veiligheid en wil hij zich fijn voelen. Omgeving, contacten, uiterlijk en interesses die hij kiest zijn van groot belang. Waar en hoe voelt iemand zich op zijn gemak?
Deze test wil ik in mijn onderzoek betrekken. Mensen de vraag stellen wat hun lievelingsdier is en hen een uitleg geven waarom. Dit zegt iets over hun eigen karakter. Als onderzoek wil ik dit verborgen karakter in beeld brengen.
Ik wil mensen dus met dieren gaan vergelijken op een kunstzinnige manier. Mensen die bezig zijn met hun identiteit in de stedelijke omgeving die weinig lijk op de natuur waar wij ooit vandaan kwamen. Hierbij wil ik personen, stad en mode een rol in laten spelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten